Snakken is het voor een supporter van een doorsnee profclub. Snakken en ploeteren naar het einde van weer een voetbaljaargang. Wederom zijn de verwachtingen niet waargemaakt, daarom dikke teleurstelling, maar toch ook berusting. We kennen onze plek, maar het besef van weer geen prijzen, ongeloof qua gemaakte opstellingen en tegenvallende spelers schieten als pijnscheuten door mijn kop. Nu de zomerstop in, even geen voetbal.

Echter begint het na een week van rust te knagen.

Het voorbeschouwen op een wedstrijd is er nu niet, maar de verslaving daarvan is nog wel steeds actief en dus aanwezig. Stiekem eens kijken wanneer nou precies die voorbereiding begint op het aankomende seizoen. Het afgelopen EK deed mijn hart trouwens sneller verlangen naar de Eredivisie. Wat een slechte troep aan wedstrijden zat daar tussen! Zonder Nederland erbij was het ook allemaal een stuk minder interessant.

De K.N.V.B. komt dan met de kalenderopzet van de Eredivisie voor het seizoen 2016/2017! Vluchtig schrijf ik de wedstrijden van mijn cluppie in de werkagenda, kan ik direct zien waar ik een overlapping heb met weekenddiensten. NEK thuis moet ik werken, gelijk ruilen dus! Feyenoord-uit en Heracles-thuis mis ik door vakantie met mijn gezin in Zwitserland.

Langzaam sijpelen de geruchten binnen over nieuwe te halen spelers, trainers en oefenpotjes die gespeeld gaan worden. Op papier zet ik contractspelers in een opstelling, ook maak ik een schaduwelftal. Er moeten sowieso een linksback en een spits aangetrokken worden. Nieuwsgierig ben ik naar ons nieuw uit / thuistenue.

De bal gaat rollen middels een trainingskamp, oefenwedstrijden en interviews. Ik volg alles op de voet. De nieuwe seizoenskaart ploft vilein op de deurmat.
De wedstrijd om de Johan Cruijff Schaal zit eraan te komen en zodra die wedstrijd voorbij is, besef ik het: Nog een weekje en dan begint het weer!