De ouderwetse voetbalkantine is een uitstervend ras, net zoals een bruin café, circussen of kinderen die nog knikkeren om Panda's, Rode Duivels en Turtle's (jaren negentig, mensen). Zoals de tijd alles doet opslokken met moderniteiten, zo ontkomt ook een voetbalkantine niet aan zo'n metamorfose.

De mooiste voetbalkantines zijn die waar de prijzenkasten uitpuilen van bekers, gewonnen door de jeugdteams op toernooien door de regio heen. Het liefst van die spuuglelijke grote onooglijke trofeeën met als onderschrift ‘3de prijs Henk Veldjes-toernooi 1993 Barneveld’ inclusief een dot stof erop. Vergeelde foto's uit jaren de jaren 60 toen het eerste elftal de nacompetitie haalden in de vijfde klasse G of een actiefoto van de beste speler die de club ooit gekend heeft.

Ook moet zo'n voetbalkantine een echt frituurhok hebben. Daar waar nog die heerlijke dikke vette ongezonde blokken vet gebruikt worden i.p.v. ‘Diamant vloeibaar frituurvet met olijfolie’. Geen Sitostick of Carrero's in het assortiment, maar kroketten, frikadellen en friet. En natuurlijk zelfgemaakte gehaktbal in jus!

De koffie komt nog uit een oud filterapparaat, het liefst pik- en pikzwart en in een plastic bekertje. Snoep kun je achter de bar halen, samenstellen per vijf cent in een boterhamzakje. De prijzen van het assortiment worden op een groot zwart bord met witte plastic lettertjes aangegeven en op de tap heb je Heineken. Meer smaken zijn er niet.

De rangen en standen van alle elftallen kunnen ingezien worden op het bord in de gang. Deze zijn in de bestuurskamer uitgeprint uit een gammele lawaai producerende printer en netjes naast elkaar opgehangen. De doordeweekse Europacup wedstrijden worden bekeken op een televisie van Blaupunkt met dikke achterkant hangend in de hoek aan het plafond en met een lichte ruis erdoor.

In zo'n voetbalkantine hoeft nooit de verwarming aan, daar is het gewoon altijd warm.