Nooit wat gewonnen. Geen landskampioenschap, K.N.V.B.-beker (wel driemaal de finale gehaald: allemaal verloren), ook geen Johan Cruijff schaal. Wat voor ons een prijs is, is Europees voetbal halen. Via de eindstand of via de playoffs. Dat we vaak na een of twee voorrondes er weer uit liggen, dat mag de pret niet drukken. Mijn ervaringen om je ploegje over de grens aan te mogen moedigen in andere sferen en onbekende stadions, werkelijk fenomenaal.

Winnen we een keer van Ajax of PSV in de competitie of beker, dan altijd weer die domme kretologie op bijvoorbeeld een feestje: ‘Maar jullie hebben nog nooit wat gewonnen’. Ik moet je eerlijk bekennen, mijn bloed kookt dan van woede. Vaak ben ik dan in staat om tijdens zo'n verjaardag maar lekker naar huis te gaan, want je avond vergallen aan zulk dom geleuter…

Laat ik dan voor eens en altijd duidelijkheid scheppen: ooit nam mijn vader me mee naar Nieuw-Monnikenhuizen. Met de hand voor mijn ogen trad ik het stadion binnen, toen ik eindelijk aan het hek stond deed mijn vader zijn hand weg… Ik zag lichtmasten, gele en zwarte stoeltjes, rook vers gemaaid gras en via de krakerige installatie zoemde het clublied. Mijn moment van totale verliefdheid op een club. Dat is een instinct, een oergevoel wat niets met prijzen, succes en geld te maken heeft.

Natuurlijk zou ik een keertje iets willen winnen en wat denk je? We schakelden dit seizoen achtereenvolgens De Dijk, RKC Waalwijk, Jodan Boys en Feyenoord uit en staan dan nu in de halve finale van de K.N.V.B.-beker tegen Sparta in Rotterdam. Dit jaar bestaat Vitesse 125 jaar, de supportersvereniging 25 jaar en de bekerfinale is op zondag 30 april, de eerste verjaardag van mijn zoontje Twan. Mooier kan het niet. Zou het dan toch…?