Zaterdagmiddag, 12:00 uur. De geur van versgebakken frikandellen dwarrelt al over het sportpark. De scheidsrechter blaast op z’n fluitje, het startsignaal van je wekelijkse anderhalf uur vermaak. Terwijl iedereen geconcentreerd staart naar de bal heb ik opstartproblemen. Mijn aandacht verlegt zich namelijk al snel naar mijn directe tegenstander: “oh jee, als híj het maar niet is”.

Meerdere doemscenario’s zijn mogelijk. Zo heb je de robuuste, ouderwetse, ordinaire benenbreker. Vaak verdedigers en vaak een steekje los. Ik denk daarbij gelijk aan Emanuel Pogatetz, de inmiddels uitgerangeerde sloopkogel van het Oostenrijkse nationale elftal. Nachtmerries krijg ik ook van de kleine, snelle dribbelaars, spelers die je het bloed onder je nagels vandaan halen met dat eindeloze ‘gepiel’. Heerlijk om in je elftal te hebben, vreselijk om tegen te voetballen.

Na een vliegensvlugge analyse van mijn directe tegenstander denk ik vaak al snel in de gaten te hebben wat voor een middag het gaat worden. Óf ik dirigeer mezelf naar een gepaste afstand om mijn tegenstander zo ver mogelijk uit mijn buurt te houden óf ik loop al hijgend als een jachthond achter dat irritante, rappe ventje aan. Het geeft beide geen voldoening. De laatste variant, waarbij je jezelf een plezierige middag incalculeert en vervolgens negentig minuten alle hoeken van het veld krijgt te zien, heb ik helaas ook al meermaals moeten ondervinden. Wat dat betreft is het dan ook lastig om de route van een plezierige voetbalmiddag middels een kansberekening uit te stippelen.

Het contrast tussen de verschillende typen voetballers maakt mij als toeschouwer van een voetbalwedstrijd ongelofelijk gelukkig. Tweeëntwintig voetballers, variërend van kilometervreter tot koning kluts en van de reeds genoemde benenbreker tot het sprintkanon. Van het mateloos ergeren aan spelers die eindeloos ‘pielen’ met de bal tot het genieten van een harde tackle. De spelers met een piepklein steekje los geven het spelletje zowel binnen- als buiten het veld nog wat extra elan, ze brengen wat reuring in de tent. De voorbeelden liggen voor het oprapen: Joey Barton, Pepe, Mario Balotelli, John Terry… naar mijn idee hebben ze elk contact met de realiteit verloren. Controversieel is een understatement.

Duidelijk mag zijn: voetballers heb je in alle soorten en maten. Maar juíst deze controverse geeft de voetbalwereld net even wat extra kleur. De tranen springen me in de ogen.