Italië was dit jaar de bestemming van onze vakantie, in een plaatsje schurkend tegen de Adriatische zee aan. Weken van te voren heb ik al veel wazige websites afgestruind om te kijken of wellicht de in de buurt liggende profclubs iets van een oefenpartijtje zouden spelen. Helaas, op de websites van Ravenna Calcio, SPAL 2013 en Bologna F.C. 1909 is niets te vinden. Balen, maar de Italiaanse competitie begint pas in het weekend dat wij net vertrekken en het netjes bijhouden van een website is nou niet een punctualiteit waaraan Italianen zich strikt houden. Verslaafd als ik ben aan voetbal, ga ik toch proberen om wat voetbalvitamine tot mij te nemen.

Onze camping is vrij van autoverkeer van 13:00 uur tot 15:00 uur en in die tussentijd doen onze kinderen graag een siësta. Op een woensdagmiddag verlaat ik met de auto net voor 13:00 uur de camping met een op volle toeren draaide airco.

Het adres van Ravenna Calcio heb ik netjes ingevoerd in de TomTom en daar ga ik. Bij het naderen van het stadion voel ik me gespannen, mijn hartslag gaat omhoog. En ja hoor, terwijl ik de laatste bocht doorrij doemen er ouderwetse lichtmasten op. Ik bal mijn vuisten, ik ben als een kind zo blij, yes! Stadio Bruno Benelli, een echt Italiaans stadion, met maar één dak (bovenop de hoofdtribune). Er is echter één nadeel, om het hele stadion heen is een hek van minimaal vier meter hoog gezet en alles zit potdicht. Jammer, maar door het hekwerk heen kan ik foto's maken met mijn telefoon.

Ouderwetse kassahokjes, graffiti-leuzen van de harde kern op de muren, het supportershome… Ik zuig het allemaal op en ben dik tevreden met hetgeen wat ik zie, dit tripje was beslist de moeite waard.

Wel een wijze les geleerd: neem altijd een keukentrapje mee als je een stadion bezoekt!