Schoonheid en bekoorlijkheid zijn vergankelijke zaken. Terwijl de tijd doortikt worden plooien in je gezicht steeds meer zichtbaarder. Haar valt uit of krijgt een grijze kleur. Niets tegen te doen, tijd kun je niet stilzetten, laat staan terugdraaien.

Sommige spelers zijn goed van zichzelf, ongezien hun uiterlijk. Neem Lionel Messi, in mijn ogen de beste speler van de wereld. Echter kunnen we wel zeggen dat Messi er niet als een topmodel uit ziet, ik verdenk hem niet van ijdelheid. Zijn voeten spreken voor zich, dat is in zijn geval meer dan voldoende.

Ronaldo is ook een absolute topvoetballer. Zijn acties zijn flitsend evenals zijn uiterlijk. De haren worden wekelijks strak bijgehouden door zijn coiffeur, van een zonnebankje is hij niet vies en de benen worden iedere wedstrijd ingesmeerd met olie, niet uit praktische overwegingen, maar puur voor de show.

Persoonlijk hou ik van spelers die bezig zijn met hun uiterlijk. Hoogstens 1 a 2 ijdeltuiten in je elftal is wel het uiterste. Het moet natuurlijk niet iedere keer in de kleedkamer een aflevering worden uit ‘Hollands Next Top Model’. IJdelheid is per definitie niet iets verkeerds. Door goed en verzorgd het veld op te komen, straal je iets uit. Het geeft je als speler zijnde zelfvertrouwen.

Zelf ben ik nooit vies geweest van klodders gel in de haren, voor een training of wedstrijd. Kokoswax was ook een favoriet van me. Bij iedere uitwedstrijd keek ik eerst in de kleedkamer waar de spiegel hing. Ik schaam me er niet voor.

Nu ben ik 36, de aftakeling is ingezet. De Zilveren Vos zou voor mij nu een passende bijnaam zijn. Kon ik toch maar even de klok terugdraaien. Niet voor een omhaal in de bovenhoek, maar voor het gevoel van schoonheid en bekoorlijkheid, de vergankelijkheid voor even stopzetten.