Column

Vanaf zomer 2016 is er een column op de website van Redichem. Ongeveer twee maal per maand een nieuwe. 

Het is 6 december; het “Dag Sinterklaasje” galmt nog na en Mariah Carey werkt me alweer op m’n zenuwen. Het is inherent aan de decembermaand, waarin Sinterklaas en Kerst elkaar in een rap tempo opvolgen. Nog misselijk van de pepernoten en chocoladeletters, kijk ik stiekem alweer reikhalzend uit naar de vette oliebollen en appelbeignets.

Vroeger

Voordat de wekker afgaat ben ik al wakker, het is nu half zeven in de ochtend. Als ik naar buiten kijk is het donker, stil en mistig. Langzaam kom ik uit mijn warme bedje, trek mijn kleren aan en doe gel in mijn haren. Gisteravond heb ik de voetbaltas (tijdens de reclame van Baantjer) al minutieus ingepakt tot aan reserve voetbalschoenen aan toe.

De echte clubsupporter vind je vaak in de uitvakken. De mensen die voor dag en dauw opgestaan zijn om hun club aan de andere zijde van het land te zien spelen en aan te moedigen. Sjaaltjes en vlaggen die in de bus of auto aan de raamzijde opgehangen worden, mannen die in een lange rij naast elkaar in een sloot bij een Shell-tankstation staan te plassen tijdens een pauze.

Voetbalweekendjes weg

Prachtige momenten heb ik door te voetballen mee mogen maken: Talloze malen de slappe lach in de kleedkamer met zijn spreekwoordelijke humor gehad, doelpunten gemaakt en kampioenschappen mogen vieren (voor mijn Redichem-tijd), tegen jeugdteams van profclubs mogen ballen, drinkgelag in de kantine tijdens de befaamde derde helften en voetbalweekendjes weg.

Op het moment dat ik deze column schrijf ben ik net terug van een uitzonderlijk luie zomervakantie. Twee weken lang ben ik er uitstekend in geslaagd om het gezegde “liever lui dan moe” op sierlijke wijze in de praktijk te brengen. De ietwat overtollige kilo’s op m’n dijen schreeuwen dan ook om de start van het nieuwe voetbalseizoen, want de welbekende “worstjes op m’n borstjes” en “preitjes op m’n dijtjes” hebben inmiddels meer weg van de kleffe cheeseburgers en vette pizzapunten die je in een all-inclusive hotel krijgt voorgeschoteld. Tja, wat dat betreft heb ik het begrip sixpack de laatste weken een totaal andere dimensie weten te geven. Des-al-wel-te-plus staat het voetbalseizoen ’16-‘17 voor de meeste voetballers, voetbalsters en voetballiefhebbers alweer een tijdje wekelijks bovenaan de agenda. Ook ik heb inmiddels weer genoeg voetbal gezien om, ondanks mijn ongezouten mening, deze columnreeks niet al te flauw te beginnen.

Iedere voetballer op welk niveau dan ook, heeft één of meerdere tics. Zo zijn er voetballers die altijd eerst de linkerschoen aantrekken en dan pas de rechter, de ander verlaat pas als laatste de kleedkamer en de volgende maakt een kruisje als hij het speelveld op komt lopen.

Snakken is het voor een supporter van een doorsnee profclub. Snakken en ploeteren naar het einde van weer een voetbaljaargang. Wederom zijn de verwachtingen niet waargemaakt, daarom dikke teleurstelling, maar toch ook berusting. We kennen onze plek, maar het besef van weer geen prijzen, ongeloof qua gemaakte opstellingen en tegenvallende spelers schieten als pijnscheuten door mijn kop. Nu de zomerstop in, even geen voetbal.

Echter begint het na een week van rust te knagen.

De spits; een buitengewoon interessant fenomeen. Alhoewel, wanneer je doelt op de juiste betekenis van het begrip. Onderzoek in ‘De Dikke Van Dale’ leert ons het volgende:  

spits (de; v(m); meervoud: spitsen)
1 puntig uiteinde, scherpe punt: iets op de spits drijven een ruzie tot het uiterste drijven
2 spitsuur
3 (sport) de aanval: in de spits spelen