Het is pure nostalgie als ik onlangs terugdenk aan de historische tijden van het roemruchte vierde van Redichem. Wie herinnert zich niet het vriendenelftal dat elke zaterdag tot vermaak van de vele supporters het spelletje met veel overgave speelde? Daar was bijvoorbeeld Flipse als goalie. Die kon alleen al vanwege zijn lengte vooral hoge ballen gemakkelijk tegenhouden. Of hij ook zo goed was bij lagere ballen weet ik niet meer. Ver uittrappen kon hij ook. Maar eigenlijk was hij meer vermaard om zijn opmerkingen op de leiding. Menig scheidsrechter werd compleet gek van zijn op- en aanmerkingen.

En wat dacht u van bijvoorbeeld Follie, die vaak wat schamper werd bekeken door de tegenstanders als hij het veld inkwam. Dat had met zijn formaat te maken. Maar als hij een paar dribbels had uitgevoerd en een paar tegenstanders had gepasseerd, verbleekten zij wel wat. En vooral als hij met een snoeihard schot de krullen van keepers hoofd had geschoten en weer een doelpuntje had gescoord, waren zij het lachen wel verleerd!

En wie herinnert zich niet Hermen, de zeer slanke en lange buitenspeler? Die kon rennen, zijn opponent zag hem alleen maar voorbijkomen en zijn voorzetjes waren ook prima!  Wat dacht u van Rini, de verdediger die achterin ging spelen, want dan kwam de bal vanzelf zijn kant op! Had de gewoonte om vanachter de tegenstander op te duiken en zo onverwacht de bal te veroveren. Robuuste verdediger, noemde men dat destijds. Was echter meer vermaard vanwege de terugspeelballen, die weleens zo’n snelheid meekregen dat er voor de keeper niets aan te houden was.

Daar speelde Herman, vermaard om zijn sigaret die hij eigenlijk liever niet uitmaakte als het fluitje ging. Die kon ook best sjotten. Het biertje na de match ging er ook goed in, maar dat was misschien wel de grootste kracht van dit team: samen met plezier sjotten, met elkaar het beste er van maken en dan: biertje! Het zal er best wel eens wat laat door zijn geworden.

Ik zie ze nog op het veld: de gebroeders Capel, stevig gebouwd en rotsen in de branding van het vierde. Ook goed voor een paar vaste supporters, waarvan moeder Capel wel het felste was. Wel eens gehoord van Erik? Vaak als spits goed voor een twintigtal doelpunten, net als die onnavolgbare Follie. Erik was voor de verdediging een lastige speler, bleef drammen op die bal en daar had men ook toen een hekel aan! Veroverde diverse penalty’s en heeft zelfs eenmaal vanaf eigen helft gescoord. Zie het nog voor me: keeper iets te ver voor het doel en als ik hem daarop attent maakt, waagt hij vanaf eigen helft een poging. De keeper ziet de bal hoog aankomen, loop snel achteruit en plukt op de lijn de knikker uit de lucht. Maar het heeft hem te veel moeite gekost en valt hij toch achterover in het doel!

Han (van den Born) was ook zo’n vaste speler van deze vriendengroep. Speelde best voetbal en heeft dan ook in eerste elftallen zijn kunsten vertoond. Altijd goed voor een geintje. Vaste supporters bracht ook steevast Casper mee. Altijd ouders langs de lijn en goede kracht in het veld. Heeft het ook nog wat verder gebracht en in het eerste gespeeld.

Het was dit team dat er voor zorgde dat de verslagen van BeKijker door velen als eerste werden gelezen in het clubblad. Er gebeurde altijd wel wat, zoals die befaamde sponsorloop waar ik als deelnemer dit vierde aardig bij de veter had door onverwacht zo’n 25 rondjes te lopen. Of dat busje dat ik aan liet rukken omdat de heren het achterste veld toch wel erg ver lopen vonden. Hun prestaties zouden beter worden als er vervoer van en naar het veld was. Is maar één keer gebeurd want er werd toch nog vet verloren, maar de pret was er niet minder om.

En zo kan misschien als ik er langer over nadenk, nog meer namen noemen van dit team. Waarom ik dit schrijf? Ik heb vernomen dat er bij de indeling van de nieuwe teams door het gros van het A2 is gevraagd om als geheel één team te blijven om gezellig als een vriendenteam mee te doen aan de competitie, met als doel: lekker recreatief voetballen, samen voor elkaar opkomen in het veld, een redelijk resultaat neerzetten. Geen gezeur maar sjotten!

Meedoen aan de competitie niet om per se kampioen te worden - daarvoor lijkt de indeling met ook wat te zwaar - maar wel om het te vertikken om als laatste in de competitie te eindigen. En dat was precies wat destijds speelde, de vriendschappen van toen bestaan nog steeds en er is regelmatig vraag naar een her-optreden van dit elftal. Het team is nog vaak zichtbaar bij feestavonden of activiteiten bij Redichem. Het mooiste voorbeeld is terug te vinden in de samenwerking van Han van den Born met Erik en Rini van Ernst. Zij zijn gezamenlijk de sponsoren van de Redichem-jeugd.

En zo vraag ik mij af hoe dit stel het gaat doen in de competitie. De grote grap is dat Rini (met zijn verleden in het roemruchte vierde) al een paar jaar leider is van dit stel kornuiten. Ik zal proberen er getuige van te zijn, maar Redichem, let op:

HET GAAT WEER SPOKEN OP HET VELD: HET ROEMRUCHTE VIERDE IS BACK!