hoofdsponsorsjeugd20162017

MO 13-1: een bijzonder stel pakt welverdiend kampioenschap

De MO13-1 begon eind augustus met toch wel behoorlijke verwachtingen aan het seizoen. Het grootste deel van het team had het jaar daarvoor al samengespeeld in de MO13-2. Met alleen maar eerstejaars waren we destijds verdienstelijk vierde geworden in de tweede klasse. Dat jaar ervaring op het grote veld en de fysieke en voetbaltechnische groei die de meiden daarbij hadden doorgemaakt vormden een goede basis bij de start van dit seizoen. Daarbij kregen we versterking van de ‘rasverdediger’ Noortje uit de MO-11 en twee meiden van buitenaf: Sophie en Diane.

Al snel bleek dat we met Sophie, vanwege haar loopvermogen en tomeloze inzet, een ideale ‘box to box’ speelster hadden binnengehaald. En Diane? Wij als coaches hadden nog nauwelijks plaatsgenomen in onze dug-out bij onze eerste oefenwedstrijd of ze had al twee doelpunten gemaakt; twee kiezelharde schoten met de linkervoet stijf in de kruising van het doel. Dat bleek dus ook echt een versterking te zijn. Wij durven gerust te beweren dat Diane harder schiet dan mening speler van ons eerste mannenelftal. Met open mond hebben wij dit jaar diverse doelpunten van haar mogen bewonderen; de een nog mooier dan de ander. Een verbeterpuntje: ze moet het vaker ook met rechts proberen.

Zo begonnen we (en eindigden overigens ook) het seizoen met een selectie van 15 meiden. Onze keepster is de goedlachse Tessa. Ze had het in de eerste seizoenshelft niet zoveel te doen, omdat we in de tweede klasse (op een tweetal wedstrijden na) alles dik wonnen. De overgang naar de eerste klasse (na de winterstop) was daardoor lastig voor Tessa maar ze heeft zich zeer goed herpakt met cruciale reddingen in de ‘sleutelwedstrijd’ tegen OSC en de kampioenswedstrijd. Haar specialiteit is haar voetenwerk!

Onze verdediging is een nauwelijks te passeren bastion (de laatste 4 wedstrijden nul tegendoelpunten) onder leiding van onze ideale aanvoerster Nicky. Nicky is een ouderwetse libero (voor de kenners: denk aan Scirea of Baresi) en dekt alle gaten af. Daarnaast hebben we de terriër (ze vreet haar tegenstandster bijkans op) Eline; de ‘back die je zes keer voorbij moet en dan toch weer voor je staat’ Sifra; de back/voorstopper Mirte door haar goede spelinzicht (van geen vreemde…) moeilijk te passeren en vaak zorgend voor een goede voortzetting; de back Yentle die met haar fysieke kracht er durft in te kleunen waar nodig en de al eerder genoemde, bijna alles voetballend oplossende, zeer dribbelvaardige Noortje (overigens ook inzetbaar als middenvelder).

Op het middenveld hebben we naast ‘Duracel’ Sophie onze sierlijke spelverdeelster Lotte. Lotte ‘kijkt over de bal heen’ en is typisch een speler die anderen beter laat spelen. Ook Lianke is zo’n type; soms nog iets te bescheiden maar bijna altijd kiest ze de goede oplossing (mede dankzij haar uitstekende functionele techniek). En dan Evi….een onnavolgbare ‘Panna’ specialist met elastieke benen die steeds beter leert samen te spelen en met haar goede schot geregeld scoort. Kan een middenveld completer?

In de aanval hebben we, naast Diane, Iris; soms nog iets te bescheiden (ze kan nog veel meer dan ze laat zien) maar met een zeer goed spelinzicht (‘staat vaak op de juiste plaats’) en bekeken passing. In de spits hebben onze ‘dribbel en passeer koningin’ Marit. Je weet soms niet hoe ze het doet maar ze wurmt zich er steeds weer langs en blijft vaak ‘cool’ voor de goal. En tenslotte hebben we Nance: kopsterk, pijlsnel, duelkracht, hard schot; soms nog wat te dromerig en druistig: maar zeer veel belangrijke goals gemaakt.

Met dit ‘goede stel’ (Theo Reitsma 1988) verloren we 1 keer (de eerste wedstrijd nog wel) in de eerste seizoenshelft en werden daardoor tweede in de tweede klasse waar we meerdere keren uitslagen boven de 10-0 wisten te bereiken. Het gevolg was promotie naar de door ons toch licht gevreesde eerste klasse. Maar ook in deze klasse bleven we dus fier overeind. Acht overwinningen en 1 nederlaag (doelsaldo van 51 -15) zorgden ervoor dat we maandag 28 mei de kampioenswedstrijd mochten spelen: uit tegen RKPSC (Pannerden).

Die wedstrijd speelde ze zich af In een prachtige ambiance: een mooie zomeravond op het hoofdveld met een goedgevulde tribune (het leek wel een volksverhuizing vanuit Renkum/Heelsum) en een sterke en sportieve (dank voor de bloemen!) tegenstander: mooier kan bijna niet. De wedstrijd was zoals kampioenswedstrijden meestal zijn: nerveus en rommelig. Tessa had een zeer belangrijke redding bij 0-0 (we moeten er niet aan denken wat er gebeurt had kunnen zijn als die bal erin was gegaan; maar als telt schijnbaar niet in de sport) en pas kort voor rust viel de bevrijdende 0-1 van Diane (na mooi voorbereidend werk van Sophie).

Na rust ging het iets gemakkelijker en door twee goals van Sophie en een goal van Marit werd het 0-4. Met dank aan de sympathieke scheidsrechter mochten we de laatste halve minuut met zijn vijftienen spelen waardoor alle meiden in het veld het verlossende eindsignaal konden meemaken. Kampioen!

Een prachtig resultaat van een team dat beschikt over het belangrijkste kenmerk van een goed team: het geheel is sterker dan de som der delen! Als coaches zijn we daar het meest trots op.

Dankbaar zijn we voor de enthousiaste inzet van de trainers Daphne en Rosan; het legertje vaders (Frans, Frank, Erik, Richard, Gert) dat optrad als grensrechter/hulptrainer en de gelukkig zeer gestructureerde hulpmoeders die ons hebben ontzorgd bij allerlei praktische en andere zaken. Het valt namelijk niet altijd mee om een coach van 15 pubers te zijn; ook al zijn we met zijn tweeën. Op naar seizoen 2018-2019!