Van Frans Tack werd destijds gezegd dat het een prachtig moment was om te stoppen. Good old Fransie scoorde in de laatste wedstrijd van het seizoen, in de confrontatie met het andere veteranenteam van ons, maar liefst twee maal. Hij werd Man of the Match, mocht de kappersbon in ontvangst nemen en …ging uiteindelijk toch nog een of twee (het kunnen er ook drie geweest zijn) seizoenen door.

Maar het kan nog mooier, zo bewees Martijn Span in de wedstrijd tegen DVOV. We suggereren allerminst dat hij nu moet stoppen of naar de 7x7-variant moet overstappen, maar bijzonder was het. Dat lees je verderop in het verslag wel.

Een beetje bang waren we wel voor DVOV (Ik schrijf we, maar ik stond vanwege een achillespees in reparatie aan de kant en dan hoor je er toch niet echt bij). Deze ploeg had een week eerder Otterlo met maar liefst 9-2 van de mat geveegd en stond gedeeld eerste, samen met ons en OVC’85.

Gelukkig hadden wij versterking uit het derde, dat vanwege personeelsgebrek bij allerlei elftallen de eigen wedstrijd eruit had laten gooien. Tim maakte na anderhalf jaar blessureleed zijn rentree op de Europese velden, David was er ook bij, net als Dick, Bob en Peter. En we konden hun hulp goed gebruiken.

Buienradar had een droge middag voorspeld, dus het begon precies om drie uur te regenen. Niet alleen water uit de lucht, maar ook doelpunten. Voordat ook maar iemand van de Velpenaren het doorhad, stond het al 3-0 voor Redichem. Doelpunten van Rockes, Gerrit (penalty) en ik dacht Bob.

In de pocket zou je zeggen, maar aan het spel van DVOV was te zien dat ze er nog volop in geloofden. Net als bij Harskamp kwam het gevaar vooral van de snelle vleugelaanvallers. Ze gaan ook steeds harder lopen in de veteranencompetitie… Voor de rust wisten de in het Oranje gestoken voetballers 1 keer het net te vinden: 3-1.

Na de thee was het vooral eenrichtingsverkeer in de richting van Hans, die verschillende gevaarlijke situaties wist te neutraliseren (dat betekent dat de bal er niet in ging, dus). Inmiddels was de motregen in echte regen overgegaan en tot overmaat van ramp viel ook nog eens de duisternis in. Op het hoofdveld, waar DVOV 1 speelde, had men de lichten maar aan gedaan, wij moesten het doen met wat restlicht van die lampen en de natuurlijke schemer.

Pas heel laat in de tweede helft moest Hans de bal uit het net halen na weer een aanval van Door Vrienden Opgericht Velp. Dat gaf ze nog meer moed en de 3-3 hing in de lucht. Maar het zwerk was zo donker dat je niet zag aankomen wanneer die goal ging vallen. In de groepsapp werden de thuisblijvers zo goed mogelijk op de hoogte gehouden van het spannende verloop.

Helaas moest ik om 16:44 uur het bericht versturen dat DVOV gelijk had gemaakt. Zowel de scheids als de Velpenaren hadden er nog heel veel zin in. Beide doelen waren met wat moeite nog net vanaf de middellijn te zien, dus waarom zou de man in het zwart ook affluiten?

Dat kwam ze nog duur te staan, want toen kwam het moment dat Martijn Span -en wij ook- nog lang zal herinneren. Het zal ook in de loop van de jaren alleen maar mooier worden, al is dat lastig. Want fraai was het.

Bij een van de spaarzame aanvallen van ons, kreeg Martijn op rechts de bal aangespeeld. Lang hoefde hij niet na te denken en plantte zijn voet tegen het leder. En hoe. De keeper dook, grabbelde, maar kon niet voorkomen dat het schot in de linkerbovenhoek belandde: 4-3.

De ietwat onverdiende winnende treffer scoren in de blessuretijd, tegen je oude club. Nou Martijn, mooier gaat het niet worden, hoor. De zeikende regen en de invallende nacht maken die prestatie alleen maar heroïscher.

Dit was zo’n middag waarvan je later zegt: ik was erbij. En ik was erbij. Volgende week VDZ. Ik zeg: eitje. Dubbele cijfers.